Kalbim
yerini bilmiyor bu aralar.
Başım kalabalık,
içim tek kişilik.

Şehir geçiyor içimden
durmadan.
Bir sen kalıyorsun
duraklarda.

Dokunmak istesem
elim geri dönüyor;
insan bazen
en çok sevdiğine
en uzak yerden bakıyor.

Sana dair ne varsa
yüksek sesle değil
geceyle konuşuyorum.
Duvarlar bile
benden iyi saklıyor adını.

İnançlar,
öğütler,
“böyle olmaz”lar…
Hepsi bir sandalyede oturuyor
ben ayakta kalıyorum.

Çocukluğumdan kalan
bir susma biçimi var;
onu her aşkta
yeniden giyiyorum.

Yaşlandım belki
ama istek değil bu,
eksilme.
Bir şey eksik gibi
hep.

İki beden meselesi değil bu;
iki yalnızlığın
aynı yöne bakması.
Yan yana değilsek bile
aynı yerden üşüyoruz.

Şiir yazmıyorum artık,
şiir beni yazıyor.
Şehir üzerime kapanıyor,
sen içimde açılıyorsun.

Aşk için mi?
Bilmiyorum.
Ama gitmeyerek
benden kalan
tek şey bu.


07-02-2026

ist

zaralıcan