Çıplaklık…
Suyun beden kirini akıttığı saatler.
Çocuklar derin bir uykunun peşine düşmüş.

Ayakları, toprağı görmüş kentlerin kıyılarına değmiş,
biraz da çamura bulaşmıştılar.

Ve yüreğimiz ıslaktı;
nemliydi odalarımızın dip köşeleri.
İs kokusuna çıkardı adımız, kadınlığımız.

Doğurduklarımız, doğuracaklarımıza kardeşti;
gecelerimiz ötekileşmişti.
Gündüzün lafı mı olur
koş ışığa.

Dip dibe uyurdu bedenlerimiz.
Biz, kendimize yoksulluk yazgısı hazırlamıştık;
sonrası kolay değildi.
Kopup gitmek…
Sırt sırta verirdi acılarımız,
büyür, bazen de ölürlerdi.

İşte kaşık düşmanı, ekmek düşmanı günler
zil çalar, ocak tüterdi.
Sabahın bir körü, gecenin bir ucu:
bizdik.

Gökyüzü yarım duvaklı olurdu hep.
Öyle çok oynanacak bir hava da değildi.

Çünkü biz,
hayallerimizi kamburu çıkmış dağların ardında
bırakıp gelmiştik.


12-04-2026

ist

zaralıcan