2
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
54
Okunma
Bir kentin kalbini taşıyorum cebimde
paslanmış bir anahtar gibi
hangi kapıyı açsa
önce yalnızlık giriyor içeri.
Aşk,
yasak bir bildiri gibi çoğalıyor içimde
okudukça yakıyorum,
yaktıkça ezberliyorum seni.
Sürgünüm kendime,
aynı aynada yıllardır aranan bir yüzüm
her sabah başka bir ülkede uyanıyorum
adı sen olan.
Bir mazlumun suskunluğu var sesimde
ve bir halkın bitmeyen çilesi.
kalbim:
hem barikat,ta nöbette.
hem kuş kanadında Özgürlük peşinde..
Beni soran olursa,dost meclisinde.
bir şiirin kıyısında kayboldu deyin
çünkü bazı insanlar
ancak dizeler kadar yaşar.
5.0
100% (1)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz