Neyine bağlandım ki bu kadar,
Bana bakmayan gözlerine mi yoksa
Benim olmayan kalbine mi?
Gün doğarken sokaklar gibi yalnız,
Kırlangıçlar geçiyor üstümden
Sana ulaşamayan ellerimle,
Ve rüzgâr taşıyor adını şehir şehir,
Ama sen yoksun, hep yoksun.
Benim olmayan kalbin,
Bir taş gibi duruyor sessiz,
Ve ben,
O taşın altında büyüyen kır çiçeği gibi,
Her sabah seni düşünerek açıyorum.
Elimde bir dünya,
Ve o dünya,
Senin dünyana uğramayan yollarla dolu.
Gözlerin dönüyor başkasına,
Bense seni,
Körpecik bir hasret gibi
İçime dikiyorum.
Anlamıyor musun,
Bütün şiirler senin adını fısıldıyor,
Bütün geceyi seninle geçiriyorum
Ve bütün şehir uyurken,
Ben seni düşlüyorum.
Bağırmak istiyorum:
“Ey buğulu dünyam, ey yanık saçlı sevgili!”
Ama susmak da var,
Ve bilmek ki bu susuş,
Bütün dünyalara bedel.
Neyine bağlandım ki bu kadar,
Elimde olmayan eline mi ?
Dilinde olmayan ismime mi ?
Yüreğinde olmayan sevgime mi ?
Söylesene neyine ?

Kadir TURGUT