Yorma dünya,
zaten omuzlarımda taşımadığım yük kalmadı.
Biraz daha bastırırsan kırılmam sanma;
insan en çok sustuğu yerden dağılır.
Yorma dünya,
her sabah yeniden toparladığım yüreğim var benim.
Geceye sığmayan acılarımı
güne gülümseme diye yamıyorum.
Yorma dünya,
herkes güçlü sanıyor ya…
kimse bilmiyor kaç kez içimden vazgeçmeden
hayattan vazgeçtiğimi.
Yorma dünya,
ben bu kadarına da razıyım artık.
Bir nefes, biraz huzur,
bir de incitmeyen yarınlar bırak bana.
Çünkü insan,
en çok yorulduğunda değil;
anlaşılmadığında tükenir…

…
Yorma dünya,
suskunluğum kabulleniş sanılmasın.
İçimde fırtınalar koparken
ben sadece kimseyi ıslatmıyorum.
Yorma dünya,
her giden bir şeyimi alıp gitti.
Kalanlarla ayakta durmayı öğrendim
ama eksilmeye alışamadım.
Yorma dünya,
kalbim yorgun ama hâlâ temiz.
Kırıldım, evet;
kıran gibi olmadım.
Yorma dünya,
biraz dur artık.
İnsan nefes almayı unutunca
yaşamak yük olur.
Ve bil dünya…
Ben yenilmedim.
Sadece dinleniyorum.
Çünkü bazı yaralar
sessiz iyileşir

Yorma dünya…
Ben bu yoldan geçtim,
acıyla yoğruldum, sessizlikle büyüdüm.
Ne kaybettiklerim beni küçülttü
ne de çektiklerim eğdi başımı.
Yorma dünya,
artık yükümü tanıyorum.
Taşıyamadığımı bıraktım,
bırakamadığımı kalbime emanet ettim.
Bil ki dünya,
ben kırıldım ama eksilmedim.
Yandım ama kül olmadım.
Ve hâlâ ayaktaysam
bu, vazgeçmediğimdendir…