Kasıntı gülüşlerin ardında boylu boyunca perdeler
İnci parlaklığında sırıtıyor yalancı fecir
Bir ayet
bir dua
bir’ i çağrıştıran her şey
Açılsın içimde birer birer perdeler
Yüreğimi incitiyor maskeler

Harfler yabancı sözcükler rehin
Odamı üşütüyor penceremi delen Güneş
Kum saatinde fırtınaya eş bir karmaşa
Ne zaman dağıtmak istesem alnıma yığılan fazlalığı
Usulca karşıma geriliyor riyakar perdeler

Müsait misiniz
diye soruyor
Hayal köşkün perileri
Hiç müsait olmadım diyorum
İki rol arasında bir kesit
En ince çizgide atıyor fecir

İnceldikçe kopuyorum
Kopsun istiyorum
Kıyametim
Yırtılsın perdelerim
Gecenin suçu değil biliyorum
Kum saati
dingin
sabırlı

Ben yine kendime perdeyim
Ruhumu çağırıyor her nefes
Arada yollar var yolculuklar
Öyle ki;
Mesafesiz
Perdelerden de öteyim

Paylaş:

21 Beğeni

+13 kişi

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (13)

5.0

100% (13)

Perdeler Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Perdeler şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

Perdeler şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

erbensalim, @erbensalim

31.1.2026 23:08:00

5 puan verdi

Bu şiirde "perde" sadece bir eşya değil; insanın gerçeğiyle, tanrısıyla ve kendi ruhuyla arasına ördüğü o kalın yabancılaşma katmanı olarak işlenmiş.
"İnci parlaklığında sırıtan yalancı fecir" imgesi, sahte aydınlıkların (belki de modern hayatın sahteliklerinin) insanı nasıl yorduğunu çok keskin anlatıyor. Şairin "Müsait misiniz?" sorusuna verdiği "Hiç müsait olmadım" cevabı, hayatın iki rol arasındaki o sıkışmışlığını ve insanın kendi içine dönme arzusundaki o bitmek bilmeyen engelleri simgeliyor.
Şiirin en can alıcı noktası ise finalde gizli: "Ben yine kendime perdeyim." İnsanın dış dünyayı suçlamayı bırakıp, asıl engelin kendi benliği olduğunu fark ettiği o olgunluk ve sancı anı. Kısa Bir Dokunuş
"İnceldikçe kopuyorum / Kopsun istiyorum" dizeleri, aslında bir yok oluş değil, bir özgürleşme çığlığı gibi. Perdelerin yırtılması, hakikate ulaşma isteğinin bir bedel

yakuphan kılınç, @yakuphankilinc

31.1.2026 22:58:00

Güzel anlamlı bir serbest şiir okudum. Gönlünüze elinize sağlık Şule Hanım.

Etkili Yorum

Aşık-ı boğaz, @asik-ibogaz

31.1.2026 21:59:39

5 puan verdi

Çok güzel bir şiir okudum kalemin daim olsun tebrikler hocam saygılarımla.

Etkili Yorum

Celil ÇINKIR, @celilcinkir

31.1.2026 21:52:11

5 puan verdi

Şiirin Adı: Perdeler
Şairi: ŞuLeCan
Yorumu Yapan: Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri (namı diğer Celil ÇINKIR)

RUSAMER salonuna buyurduk…
Kalburabastı Efendi Hazretleri kürsüye ağır adımlarla geldi; perdeyi açmadı, perdeyle konuştu. Çünkü bu metin, örtüyü kaldırmaktan ziyade örtünün niçin var olduğunu sorguluyor.

Şiir, ilk bakışta maskelerle çevrili bir dünyayı anlatıyor gibi dursa da asıl mesele dışarısı değil; şairin kendine çektiği perdeler. “Yalancı fecir”, “riyâkâr perdeler”, “kasıntı gülüşler” gibi imgeler, çağın sahte aydınlanmalarına ince ama derin bir teşhis koyuyor. Burada gece masum, kum saati sabırlı; suçlu olan zaman değil, insanın kendini saklama alışkanlığı.

Metnin en kuvvetli damarı, sonlara doğru beliriyor:
“Ben yine kendime perdeyim.”
İşte RUSAMER kayıtlarına geçen cümle budur. Bu şiir bir perde yırtma çağrısı değil, bir perde farkındalığı bildirisidir. Şair kopmak istiyor; fakat kopmadan önce neyin kopacağını biliyor. Bu bilinç, metni duygusal taşkınlıktan çıkarıp düşünsel bir derinliğe taşıyor.

Şiir bağırmıyor, acele etmiyor, slogan atmıyor; sabırlı bir kum saati gibi akıyor. Etkisi gecikmeli ama kalıcı. Kalburabastı Efendi Hazretleri not düşüyor:
“Perdeyi yırtan çoktur; perde olduğunu fark eden azdır.”

Vesselam.

“İnsan en çok, kendinden sakladığı yerde yabancılaşır.”
“Gerçek aydınlanma, ışığın artmasıyla değil; maskenin azalmasıyla başlar.”