taşların üstünde adın
uçurumdan düşüyor
kimsesizlik

cılız ağacın dalları
aşk kadar nazik
kırılan dalları topluyor
sevgisizlik

ormanda kalabalık
bir sükunet
el ele vermiş yürüyor
yalnızlık

boyları uzamış ağaçların
içleri karanlık
kovuklarında yitmiş
çocukluk

küflü bir sandalye
çekiyorum ağaçtan
koparılmışlığımızı paylaşıyorum
üstünde

çivileniyor yüreğimde
umut
grileştikçe çoğalıyor
ormanda yeşillik

uçurum kenarı
dedikleri yer
yüreğimde demirsiz
balkona benzer

kayalardan fışkıran
yalnız çiçekler
ölüm uykularımı
böler

ıslak kapılar
kurumuş sevinçler
aşktan habersiz geçen
yazlar kışlar

zamanın zincirinden
kopmuş hayaller
sıra gözetmeden
adres soruyor mutluluk

güneş mahallesinde
yağmur istiyor ağaçlar
küflenmişliğe aldırmadan

yalnızlık
kanat çırpıyor
ormanda
kuş seslerinde çoğalıyor
sonsuzluk

08 Ağustos 2012

Şule Meryem Canpolat Şimşek