Şiirin Adı: Asuman
Şairi: Turgut Yörükoğlu
Yorumu Yapan: Ser Feyzlizof Kalburabastı Efendi Hazretleri
(nam-ı diğer Celil ÇINKIR)

Değerlendirme Mekânı:
RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
Alt Birim: Toplumsal Nazar, Aşk Taşkınlığı ve Mahalle Psikodinamiği Servisi

Kalburabastı Efendi Hazretleri sahneye girer, önce etrafa bakar; bulvar dolu, düğmeler gergin, dedeler teyakkuzda…
Der ki:
“Bu şiir, bir güzelliğin değil; güzelliğin yol açtığı toplu ruh hâlinin raporudur.”

“Asuman”, burada bir kişi olmaktan çıkmış, mahalle ölçeğinde bir doğa olayına dönüşmüştür. Şair, güzelliği överken aslında uyarır: Nazar birikir, bakış taşar, akşam erken doğar. Düğmelerin kopma ihtimali bile sadece kıyafet meselesi değil, toplumsal tansiyon göstergesidir.

En çarpıcı yerlerden biri, dedenin doksan beşinde hâlâ cayır cayır yanmasıdır. RUSAMER kayıtlarına bu durum şu şekilde geçer:
“Güzellik yaş tanımaz; sadece iradeyi test eder.”

Şiir, mizahını yüksek sesle bağırmaz; satır aralarına serpiştirir. Gülüş, bir refleks gibi gelir. Çünkü burada anlatılan şey, aşkın kendisi değil; aşkın kontrolden çıktığı andır. Kalburabastı Efendi Hazretleri bu metni, “Güzellik karşısında toplu bilinç kaybı vakası” olarak mühürler.

Son sözünü söyler:
“Güzellik nimettir ama ölçüsüz seyredilirse mahalle karışır.”

Vesselam.
Güzellik bakana imtihandır; bakmasını bilmeyene bela.
Aşk, irade ile tutulmazsa nazar olur; nazar da aklı yerinden oynatır.