Gökyüzünün koynunda, uyur akrep yelkovan
İlahi bir mizanda, başlar kendinle davan
Suçlu sensin, yargıç sen; kurulur yüce divan
Leyl; lisanın sükûtu, aczin bitmeyen ahı
Leyl; münzevi ruhların sırrı, dem-i siyahı

Gök göğsünden şimşeği sağdırırken bulutlar
Can kendini kendinden, sıyırır da soyutlar
Islık sesi kesilir, hudutsuz tüm boyutlar
Leyl; korkunun gölgesi, ifritlerin semahı
Leyl; münzevi ruhların sırrı, dem-i siyahı

Gök kubbede yedi renk, tek bir renge boyanır
Bir ak vardır karada, şekil öze dayanır
Kimi sonsuz uykuda kimi erken uyanır
Leyl; saflık, masumiyet; arzuların ıslahı
Leyl; münzevi ruhların sırrı, dem-i siyahı

Gökyüzünün nikabı açılır yâr dilerse
Rüyada aşk badesi içilir yâr dilerse
Mâsivâdan ukbâya geçilir yâr dilerse
Leyl; arzuhâl kapısı, nasibin güzergâhı
Leyl; münzevi ruhların sırrı, dem-i siyahı

Gökte nurdan kandiller, ışık saçar geceye
Şiir olur her kelam, dağ yüklenir heceye
Aşkı gaye edinen, erişir en yüceye
Leyl; hâlin tefekkürü, kalplerin inşirahı
Leyl; münzevi ruhların sırrı, dem-i siyahı

Gökyüzü deryasının Yusuf yüzlü aylası
Mecnun gönle şifadır, taaşşukun Leyla’sı
Duyulur yetmiş rengin hakikat vaveylası
Leyl; dipsiz bir gökyüzü, yıldızların berzahı
Leyl; münzevi ruhların sırrı, dem-i siyahı

Göğe doğru açılır duada bütün eller
Zaman, mekan silinir; hükümsüzdür engeller
Ulu orta serilir, ayan olur emeller
Leyl; en kalbî yakarış, cürmün sahih izahı
Leyl; münzevi ruhların sırrı, dem-i siyahı

Gökyüzünün esrarı gönle düşer seherde
Aşk ehlinin kalbinden, gözünden kalkar perde
Derdi dünya olanlar, zayi olur kederde
Leyl; vuslata müptela, n’eylesin ki sabahı
Leyl; münzevi ruhların sırrı, dem-i siyahı

Gökyüzü emrederse şerler hayra yol olur
Kul; aşkın kapısında eşik olur, çul olur
Yedi kat arşı aşıp Hakk’a varan gül olur
Leyl; hüsn ü aşk makamı, muştuların dergahı
Leyl; münzevi ruhların sırrı, dem-i siyahı
.............................................Turgut Yörükoğlu