RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO Edebiyat Şehri Kahramanmaraş

Şair: Turgut Yörükoğlu (Ataşcı)
Şiir: KIZIL VUSLAT
Değerlendirildiği Salon: Bayrağa Leyla Diye Seslenen Şehidin Mecnunluğunun Tescil Edildiği, Kurşun Yarasının Vuslat Nişanı Sayıldığı ve Hilale Göçenlerin Yoklamada Şehitler Safına Yazıldığı Kızıl Salon

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri, Turgut Yörükoğlu’nun KIZIL VUSLAT şiirini eline alınca RUSAMER’in kafası patlak, fikri şaplak sakinlerinden Bayraktar Bedri daha ilk Ben geldim nazlı yârim dizesinde ortada bir sevgili bulunduğunu sanıp saçını taradı, yakasını düzeltti, şiirin ilerleyen yerlerinde kurşun yarası, şüheda, hilal, vatan, şehadet çıkınca yanlış vuslat törenine geldiğini anlayıp esas duruşa geçti. Fakat O Leyla cemâlinin sen Mecnun’u bil beni dizesine ulaşınca yeniden kafası karıştı; sevgili var, Mecnun var, kırmızı atlas var ama bütün bunların ortasında dalgalanan bir bayrak bulunuyordu. Kalburabastî Efendi meseleyi çözdü: Evladım, şair burada bayrağı direğe asmamış, gönlüne sevgili diye asmış. Bedri tam rahatlamıştı ki ikinci bölümde göklerden nal sesleri gelmeye başladı. Kır atı aramak için bahçeye koşunca geri çağrıldı; RUSAMER tutanağına şiirdeki atların ahırda aranmayacağı hususu bir kez daha yazıldı.

Hacı Zülkadiroğlu Köşesi

Uzun süredir tadilatta sanılan köşenin kepengi nihayet açıldı ve içeri Vuslatçı Veysel yerleşti. Veysel, Hilalime göçmüşüm, ben toprağa düşmedim / Geçtim koca cihandan, bir tek senden geçmedim dizelerine gelince şehidin ölümünü anlatmak için ölüm kelimesine ihtiyaç olmadığını fark etti. Şiirin en kuvvetli damarı tam burada: Bayrak yalnız vatanın remzi değil, şehidin sevgilisi, kefeni, duası, gölgesi ve vuslat kapısı hâline geliyor. Göğsümde kurşun değil, nişanıdır vuslatın da bu anlayışı güçlü biçimde sürdürüyor. Ancak Veysel’in önüne bir süre sonra öyle çok imge yığıldı ki zavallı hangisini zimmete alacağını şaşırdı: kızıl gül, atlas, yakut, saray, Leyla, hançer, gümüş kaş, kefen, secde, gonca, hırka, şerbet, gülzâr... RUSAMER ambar memuru listeyi görünce fazla mesai istedi. Şiirin temel meselesi de burada: Güçlü imgeler var fakat hemen her dize güçlü imge olmak isteyince birbirlerinin sesini azaltıyor. Bir miktar seyreltilse özellikle Hilalime göçmüşüm..., Emanet edilmişim ezanların sesine ve Göğsümde kurşun değil, nişanıdır vuslatın gibi dizeler çok daha yüksekten konuşur.

Vahit Kahveci Köşesi

Bu köşenin kapısını da nihayet açtık; telefon edip Abi bizim köşe hâlâ tadilatta mı diye sormasına mahal bırakmadan İmge Saymanı İdris göreve başladı. İdris ikinci bölümü okumaya girişti, Sen semanın secdeye, al yüreksin durduğu dizesinde kalemi havada kaldı; cümlenin nereye bağlandığını bulamadı. Çürür mü hiç gölgende, canı çekilen tenim de anlam bakımından yeniden kurulmaya muhtaç. Buna karşılık Beni öldü bilme yâr, en çok yaşayan benim şiirin şehadet anlayışını tek başına taşıyabilecek kadar kuvvetli. Rabbim benim mayamı, bir aşk ile karmıştır / Titreyen son nefesim gözlerine varmıştır da lirizmin yükseldiği yerlerden. İdris bütün benzetmeleri saymaya kalkınca hesap makinesinin pili bitti; Kalburabastî Efendi yenisini vermedi. Çünkü mesele kaç imge bulunduğu değil, hangisinin okurun içine kaldığıydı. Bir de teknik kalburumuz pirüpaktır kelimesine takıldı; burada pirüpak yahut güncel yazımıyla pir ü pak kastediliyorsa gözden geçirilmeli. Hakka da Allah anlamındaysa Hakk’a biçiminde yazılmalı. İdris imla dosyasını büyütmeye kalkınca durduruldu; şehit çoktan vuslata varmıştı, adam hâlâ kesme işareti peşindeydi.

KALBURABASTÎ EFENDİ’NİN DEĞERLENDİRMESİ

KIZIL VUSLAT, Turgut Yörükoğlu’nun bayrağı doğrudan sevgili makamına yükselttiği, şehadeti ölüm değil vuslat olarak kurduğu yüksek sesli, destansı-lirik bir şiir. Şiirin asıl başarısı Ben geldim nazlı yârim diye başlayan sesin kime yöneldiğini yavaş yavaş açması; sevgili önce bir kadınmış gibi görünürken sonunda onun bayrak, vatan, hilal ve şehadetle birleştiğini anlıyoruz. Fakat Kalburabastî Efendi torpil geçmez: Şiir gereğinden uzun ve imge bakımından fazlasıyla yüklü. Yakut, atlas, gül, gonca, hançer, hırka, saray, kefen, Leyla, Mecnun, secde, şerbet ve gülzâr aynı şiirde birbirine omuz atıyor. Yaklaşık üçte birlik bir budama şiiri eksiltmez, tersine kuvvetlendirir. Çünkü Hilalime göçmüşüm, ben toprağa düşmedim / Geçtim koca cihandan, bir tek senden geçmedim gibi iki dize zaten sayfalarca sözü sırtında taşıyabiliyor. Kalburdan geriye kalan öz şudur: Şair burada şehidi bayrağa sarılmış bir ölü olarak değil, sevdiğine kavuşmuş bir âşık olarak görüyor. Kızıl olan yalnız bayrağın rengi değil; aşkın, kanın ve vuslatın aynı renkte buluşmasıdır.
Şehit toprağa düşmez; vatanın hafızasına yükselir. Bayrak da yalnız rüzgârla dalgalanmaz; uğruna canından geçenlerin son nefesiyle yaşar.
Özün sözü budur. Vesselam.
Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri
Celil ÇINKIR
Nam-ı Diğer Delibal