Stres denilen şey, ne menem şeymiş
Hayatımın tadı tuzu kalmadı.
Meğer bedenime hükmeden bey’miş
Çekmediğim ağrı sızı kalmadı.

Gerildi boynumda damarım, kasım
Beynimi zonklatır şu kafatasım
Akşama sabaha yolcu Abbas’ım
Canımda neşenin izi kalmadı.

Dünyanın efkârı bende toplanmış
Yaşama hevesim gamla kaplanmış
Ruhuma ağyarın oku saplanmış
Sevginin astarı, bezi kalmadı.

Kemikler isyanda, kesilmez sesi
Böğrümde bir sancı keser nefesi
Her yanım dökülür, bu neyin nesi
Doktorun başkaca sözü kalmadı.

Nedeni stresmiş; tahlil, test yersiz
Dizlerim tutmuyor, gözlerim fersiz
Yürüyüş bu yolda mühim egzersiz
Gönlümün koşmaya hızı kalmadı.

Bir elin yağdadır, bir elin balda
Endişe ve kaygı oynar bir dalda
Rüyalar karışır, şer çıkar falda
Akıl ve mantığın tezi kalmadı.

Yörükoğlu şaştı bu nasıl iştir
Angsiyete, atak kalbi geriştir
En iyisi bu kafayı değiştir
Derde derman aşkın özü kalmadı.
................... Turgut Yörükoğlu