Kimi aşktan dem vurur; ayrılıktan, hasretten
Kimi varlık peşinde, kimi bıkmış kesretten

Gönül derde müptela, boş gezmeyiz çok şükür
Yokluğun ayazında gül ezmeyiz çok şükür

Âdemoğlu isterse onda bulur kendini
Gemileri yakınca aşar dünya bendini

Kalbe hicran yazılmış bezm-i elest burcunda
Zembereksiz akar aşk, vaktin parmak ucunda

Oysaki aşk bir’dedir, bu dert deva istemez
Gönül onu bulursa başka dava istemez

Ben ki Hak âşığıyım, sazım düşmez elimden
Bir türkü havalandı, seher vakti telimden

Kimse bilmez hâlim nedir, nicedir
Gönül mülkü aşk elinden perişan.
Size gündüz, bize her dem gecedir
Aşk mâbedi dost dilinden perişan.

Pervaneyim, ateş gördüm her yerde
Ta ezelden düşmüşüm ben bu derde
Bülbül gibi feryat ettim seherde
Gönül sazım bam telinden perişan.

Aşkın atı yükün aldı, yürüdü
Peşi sıra gölge gibi sürüdü
Ağlamaktan göz pınarım kurudu
Kirpiklerim gam selinden perişan.

Erenlerin meclisinde çul oldum
Pir elinden bade içtim gül oldum
Yâr aşkına nâra düştüm kül oldum
Bu ocakta nâr külünden perişan.

Sızlanmanın faydası yok, nafile
Yanmadıkça tamamlanmaz bu çile
İnsanoğlu eyvallah de aşk ile
Gül yaralı, dal gülünden perişan.

Aşkı ile ağlamak, bizde naz makamıdır
Ondan gelen dert değil, o yârin ahkâmıdır

Âşık olan dert satar, her mısrada can verir
Derdi alan gönlünde cümle derde son verir

Yürür iken aşk ile derûnumda sızı var
Her âşığın bahtına yazılan bir yazı var

Firkatin dergâhına mihman olmuş bu sine
Bilmem ne gün erecek, vuslatın busesine

Gönül yâri arzular, sonsuz aşktır gayesi
Hasretinde her nefes, şükrümün sermayesi

Derdi dünya olanın, dünya kadar derdi var
Bizim derdimiz b/aşka; ille de yâr, illa yâr.
.............................................. Turgut YÖRÜKOĞLU