Deniz geceye bürünmüştü, gökyüzü suskun,
Bir gemi geçiyordu kalbimden, ağır ve mağrur.
Demirden gövdesi umutla dolu,
İçimde taşıdığım bütün “biz”leri yüklemişti.
Aşk, lüks salonlarda değil,
Bir bakışın titreyen köşesinde duruyordu o gece.

Soğuk, sadece sudan ibaret değildi,
İnsanın yalnızlığı da donuyordu güvertede.
Ellerim cebimde, yüreğim açıkta,
Sana doğru yürüyordum görünmez bir koridorda.
Kalabalıklar arasında yalnız bir adamdım,
Ve sevda, adını bilmediğim bir kadın kadar sessizdi.

“Batmaz” dediler; tıpkı
Sevdanın asla tükenmeyeceğine inandığım gibi.
İnsan bazen en çok inandığı yerden vuruluyor,
Bunu geç anlıyor, çok geç…
Bir buz parçası kadar keskin bir gerçeğe çarpınca
Aşk bile irkiliyor kendi masumiyetinden.

Çarpış anı bir saniyeydi,
Ama ömrüm parçalandı o sessizlikte.
Sözler dibe çöktü, hayaller su aldı,
Gözlerin aklıma düşerken ben kendimden çıktım.
Sevda bazen kaçacak bir filika bulamaz,
Ve adam, kalbini denize emanet eder.

Kadınlar ve çocuklar öne geçti derler,
Ben gönüllü olarak geride kaldım.
Çünkü bir erkeğin aşkı,
Bazen yaşamak değil, yaşatmaktır.
Adını söylemeden seni sevdim,
İsimsiz fedakârlıklar en ağır mirastır.

Sular yükselirken anılar indi içime,
İlk gülüşün, yarım kalan cümlelerin…
Keşke dedim, keşke demeseydim,
Keşke daha çok susup daha çok sevseydim.
Aşk, son ana kadar üşümeyen tek şeydi,
Ve kalbim hâlâ sıcaktı sana rağmen.

Çalan müzik vardı uzaktan,
Umuda direnen bir melodi gibi.
Ölüm bile saygı duyuyordu o ana,
Çünkü sevda hâlâ ayaktaydı.
İnsan, son nefesinde bile âşık kalabiliyorsa
Dünya o kadar da kayıp değildir.

Deniz aldı beni,
Ama senden vazgeçmedi içimdeki adam.
Gökyüzü kapandı, yıldızlar dağıldı,
Bir tek sen kaldın aklımda.
Bazı aşklar karaya vurmaz,
Derinlerde ebediyen yaşar.

Bedenim soğudu,
Ama kalbim hâlâ senin adınla atıyordu.
Zaman durdu, dünya sustu,
Sevda konuştu en yüksek yerinden.
İnsan ölür, aşk kalır derler ya,
İşte ben orada kaldım.

Şimdi suların altında bir hikâyeyim belki,
Ama sevda yukarıda, yaşayanların kalbinde.
Bir gemi battı,
Bir aşk batmadı.
Erkek yüreğiyle sevdim seni,
Ve bu, hiçbir denizin boğamayacağı kadar derindi.

BU SİİR BİR KALBİN HAYAL ÜRÜNÜDÜR