Kalp mi çağırır insanı sevmeye,
Yoksa boşluk mu iter birine doğru?
İnsan çoğu zaman sevmez aslında,
Sadece
Sessizliğini birine emanet eder.
Sevmek,
İyileşmek değildir her zaman.
Bazen yalnızlığın üstüne
Bir yalnızlık daha koymaktır.
Adını umut sanırsın,
Oysa bildiğin bir acıyı
Yeni bir yüzle yaşamaktır.
Bir mum ateşi olmak mı?
Hayır.
O fazla masum.
Sevmek,
Kendi yanacağını bile bile
Ateşe eğilmektir.
“Belki bu sefer yakmaz”
Diyerek
Aynı yanığı tekrar sevmektir.
Kalp cesur değildir,
Kalp inatçıdır.
Aklın kaç dediği yerden
Bir adım daha atar.
Sonra susar,
Olanı biteni
İçine gömer.
Yalnızlık suçlu değildir,
Ama öğretmendir.
Kimi insanı büyütür,
Kimi insanı birine muhtaç eder.
Sevgi dediğin şey de
Çoğu zaman ihtiyaçla karıştırılır.
İnsan sevince çoğalmaz her zaman,
Bazen azalır.
Sesini kısar,
Gururunu katlar,
Kendini eksiltip
Bir başkasına yer açar.
Ve en acısı şudur:
Sevmenin ödülü
Sevilmek değildir çoğu zaman.
Bazen sadece
Dayanmayı öğrenirsin.
Gitmeyeni beklemeyi,
Gelene inanmamayı…
Sahi nedir sevmek?
Bir mum olmak mı?
Yoksa ateşe dokunmak mı?
Belki de sevmek,
Yanacağını bilerek
Elini çekmemektir.
Çünkü insan,
En çok yandığı yerde
Kendini gerçek sanır.
Çünkü yanmak,
Hiç ısınmamaktan
Daha gerçektir.

Kadir TURGUT