Bir tek sende güldü ömrüm, yâr;
Aşkından bir zerre ver yeter.
Sen varsan dünyada hayat var.
Aşkından bir zerre ver yeter.

Karanlık bastı gönül gece,
Bir umut ararım her gece.
Sensiz bu can bana hep gece,
Aşkından bir zerre ver yeter.

Kader yazmış seni alnıma,
Ateş düşmüş yanık bağrıma.
Sar beni, günahı boynuma;
Aşkından bir zerre ver yeter.

Tek yol sensin, tek menzil sensin,
Çaresizliğe çare sensin.
Kalbe hem dert hem derman sensin,
Aşkından bir zerre ver yeter.

Bir hicran yangını sarmış ten,
Küllerin savrulur eşikten.
Sensizlik zindandır, ey Ayşen;
Aşkından bir zerre ver yeter.

Yüküm ağır, dizim titrerken,
Bir el uzat, yere düşerken.
Gözümde yaş sele dönerken,
Aşkından bir zerre ver yeter.

Sevgi bağları ne yücedir,
Başımda bir bulut can verir.
Nazar eyle, hâlim nicedir,
Aşkından bir zerre ver yeter

Yolun sonu sensin, Ya Rabbi;
Kulun Halilî, sana tâbi.
Kurtar nefsinden bu garibi,
Aşkından bir zerre ver yeter.

Halil Kumcu

Şiirden geriye kalan satırlar:

Aşk bazen yâr, bazen Rabb’dir; ikisi de aynı yerden sınar.
Gönül, kapısını çalana değil; bekletene açar.
Sevda, alın yazısına düşen sessiz bir imzadır.

27 Ocak 20026 / Salı / Bartın