Issız gecelerim sensiz uzadı,
Yıldızlar üstüme doğmadı Ayşe’m...
Bir kuru rüzgârda bağrım kazındı,
Yaralı gönlümü sarmadın Ayşe’m...

Yolların ucunda soluksuz kaldım,
Her geçen adımda seni aradım,
Adını taşlara aşk ile yazdım,
Seslenip halimi sormadın Ayşe’m...

Sensiz her mevsimim hazana döndü,
Güllerim solarken kalbim de söndü,
Kaderim gurbetin yolunda döngü,
Hasretin içimi kavurdu Ayşe’m...

Yağmurlar yağarken seni andım ben,
Yaprakta, dallarda izin sürdüm ben,
Yıkılan hayali yine kurdum ben,
Bir kez olsun yüzün gülmedi Ayşe’m...

Bir eski türküde adın allandı,
Yüreğim sızladı, içim darlandı,
Gözümün önünde yandı, bulandı,
Bir tek selamı da çok gördün Ayşe’m…

Dağlara seslendim, yankı döndü boş,
Yalnızlık üstüme yürüdü sarhoş,
Bir ince sitemim içte kaldı hoş,
Bu dertli halimi bilmedin Ayşe’m...

Halilî der gönül düştü harına,
Yandıkça kül olur sevda narına,
Bir gün döner isen âşık yurduna,
Kapımı çalıp da varmadın Ayşe’m...

Halil Kumcu (Halilî)

Şiirden geriye kalan satırlar:

• İnsan en çok, adını her gün andığı birinin kendisini bir kez bile anmamasına yanar.
• Bir ömür sevmek zordur; daha zoru, o sevdanın tek kişilik kalmasıdır.
• En derin yaralar, "gelirim" deyip hiç dönmeyenlerin bıraktığı izlerdir.
• Hasret, yüreğin hiç dinmeyen uzun havasıdır.
• Bozkırın ayazı üşütmez insanı; sevdiğinin suskunluğu üşütür.

31 Mart 2026’da Bartın-Ankara yolunda otobüste filizlenip, 17 Temmuz 2026’da nihayete ermiştir.