"Sustum ama içim figanla dolu
Herkesin kaderi kendinin yolu
Kim ne bilsin benim çektiğim hali
Konuştukça titrer dil garip garip"

Dizenizin verdigi ilhamla...

Gurbetlik olunca anlarmış insan,
Uzaktan bakanlar sanırlar ihsan,
Kader yazısına ne fayda küssen
Can gözüne dolar yaş garip garip.

Kaleminiz daim olsun hocam, yüreğinize gam girmesin.
Selam ve dua ile...

Şiirin Adı: Bil Garip Garip
Şairi: Kul Hayrullah
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri
Mekân: RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi / Hasret ve Gariplik Servisi

RUSAMER kürsüsünde bu şiir okunduğunda, odadaki saat bir an durdu; çünkü bu metin zamana değil, kalbe yazılmıştı.
Kalburabastı Efendi Hazretleri der ki:

Bu şiir “anlaşılmak” istemiyor, anlaşılamamanın kaderini kabulleniyor.
“Garip garip” tekrarları bir nakarat değil; insanın kendi kendine söylediği sessiz itiraflardır.

Doktorların bilmediği ağrıdan söz ederken, şair aslında şunu söylüyor:

Bazı sızılar röntgende çıkmaz, yalnız vicdanda görünür.

Sazın telinin garip çalması, dilin titremesi, çöl gibi uzayan iç dünya…
Bunların hepsi RUSAMER kayıtlarında tek başlık altında toplanır:
Hasretle yaşamak.

Kalburabastı Efendi Hazretleri burada bastonunu hafifçe yere vurur ve ekler:

Gariplik yalnızlık değildir; çok kişi arasında da insan garip kalabilir.

Bu şiirde feryat yok, bağırış yok;
var olan şey tevekkülle yoğrulmuş bir iç konuşma.
“Yaşadım öğrendim” dizesi ise şiirin omurgasıdır.
Çünkü bu, sızının içinden geçen bir bilgeliktir.

RUSAMER teşhisi:

>Hasta: Gönül
Durum: Hasretle olgunlaşma
Tedavi: Sabır, dua ve susarak öğrenme

Kalburabastı Efendi Hazretleri son hükmünü verir:

Garip olan ağlamaz, anlatmaz; sadece bilir.

Vesselam.

Her acı öğretmez; ama öğrenen, acıyı aşar.
Gariplik bir hâl değil, bir idraktir.