Gurbet elde kaldım naçar,
Beni gören aşktan kaçar.
Aşkın içte bir gül açar;
Dilo’m, gel gönlüme, aman!

Ateş düştü, yaktı özü,
Görmez gayrı gözüm gözü.
Kime diyem bunca sözü?
Dilo’m, gel gönlüme, aman!

Felek kırdı kanadımı,
Elden saklar feryadımı.
Anmaz inan hiç adımı;
Dilo’m, gel gönlüme, aman!

Yâr elinden oldum deli,
Eser başta bir dert yeli.
Gözüm yaşı hicran seli;
Dilo’m, gel gönlüme, aman!

Bülbül figan eyler güle,
Ömür bitti çile çile.
Düştüm onulmaz bir dile;
Dilo’m, gel gönlüme, aman!

Bahar sonu ayrılık var,
Şu sevdanın bir ahı var.
Her gecenin sabahı var;
Dilo’m, gel gönlüme, aman!

Bir gün olur döner misin?
Hâlimi sen görür müsün?
Garip kalbi sorar mısın?
Dilo’m, gel gönlüme, aman!

Sümbül bağım viran oldu,
Dalda çiçek erken soldu.
Vade yetti, vakit doldu;
Dilo’m, gel gönlüme, aman!

Halilî der yandı bağrım,
Dinmez artık eyvah ağrım!
Sensiz kaldı dertli dağım;
Dilo’m, gel gönlüme, aman!

Halil Kumcu (Halilî)

Şiirden geriye kalan satırlar:

• Gurbet, kilometreyle değil; sesini duyamadığın insanla ölçülür.
• Beklemek, sevdanın en uzun yoludur; ama en sadık yolcusu da âşıktır.
• Sevdanın dili susunca, türküler konuşmaya başlar.
• Hasret, gözyaşıyla değil; her sabah eksik uyanan yürekle ölçülür.
• Bülbülün sesi güle neyse, sevenin duası da sevdiğine odur; ulaşmasa bile eksilmez.

9 Temmuz 2026 / Perşembe / Bartın