Kör kurşunlar içinde, duman tüter ocaktan;
Ölüm haberim gitti, sılaya ta uzaktan.
Vuruldum kan içinde, geldim şu musallaya;
Ne diyelum sevdiğum, düşürdüler pusuya.

Kör kurşunlar içinde, yârum giymiş karalar;
Tabibim çare bulmaz, içten kanar yaralar.
Kemençenin telleri, feryat eder bağrıma;
Ne diyelum sevdiğum, yetişen yok dâdıma.

Kör kurşunlar içinde, her sokakta adımız;
Mahşere kaldı bizim, saf çocukluk aşkımız.
Gelinlikler yas tutar, sandıklarda sararır;
Ne diyelum sevdiğum, doğacak gün kararır.

Kör kurşunlar içinde, babam bükmüş belini;
Kimse silmez gözünden, akan hicran selini.
Bizi vuran zalimler, gün yüzü görmesinler;
Ne diyelum sevdiğum, murada ermesinler.

Kör kurşunlar içinde, feryat eder anacım;
Çeşm-i Cihan Amasra oldu, benim mezarım.
Al kanlara boyandı, gömleğimin akı da;
Ne diyelum sevdiğum, kaldık düşman ardında.

Kör kurşunlar içinde, fındık dalı kırıldı;
Şu sahipsiz gövdeme, kefen fistan sarıldı.
Genç yaşımda göçerim, doyamadım yâruma;
Ne diyelum sevdiğum, kıydılar şu canıma.

Kör kurşunlar içinde, toprak sarmış tenimi;
Unutmasın o yârum, elle kazsın kabrimi.
Halilî’nin destanı, dilden dile söylenir;
Ne diyelum sevdiğum, yalan dünya eğlenir...

Halil Kumcu (Halilî)

Şiirden geriye kalan satırlar:

• Bir yiğit toprağa düşünce, ardından en çok anasının sesi yetim kalır.
• Sevda yarım kalınca, düğün türküleri bile ağıda döner.
• Kemençe sustuğu gün değil; sevdiğini kaybettiği gün ağlar.
• Bir kurşunun susturduğu dili, yıllarca söylenen türküler konuşturur.
• Kurşun yarası kabuk bağlar; sevda yarası ömür boyu kanar.

03 Temmuz 2026 / Cuma / Bartın