Biz ne…

Biz ne batıyız,
Ne Arap’ız,
Biz Türk’üz.

Biz, başkasının sofrasından kırıntı toplayan
bir millet olmadık hiçbir zaman.
Ne başkasının tanrısını ödünç aldık,
ne başkasının aklıyla kendimizi tanımladık.

Biz,
göğe bakarak yemin edenlerin çocuklarıyız.
Sözünü toprağa değil,
onura yazanların soyundan geldik.

Bizim hikâyemiz
kilise duvarlarında fısıldanmadı,
çöl gecelerinde kumlara gömülmedi.
Bizim hikâyemiz bozkırda yazıldı,
at nalının sesiyle çoğaldı,
kurt ulumasıyla mühürlendi.

Biz, ne Batı’nın aynasında kendini arayan
bir taklit, ne Arap’ın gölgesinde silikleşen
bir yankı olduk.
Biri bize “akıl” dedi, özümüzü almak istedi.

Biri bize “din” dedi,
benliğimizi unutalım istedi.

Ama biz,
Ne satılıktık
Ne kiralıktık.
Biz Bilge Kağan’ın
“Ey Türk, titre ve kendine dön” diye
taşa kazıdığı sözüz.
Biz Alparslan’ın
Malazgirt’te göğe açtığı avucuz.

Biz Kürşad’ın
kırk kişiyle bir imparatorluğa
“yeter” diyen haykırışıyız.
Biz Atatürk’ün
“muhtaç olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcuttur”diye bıraktığı vasiyetiz.

Bizim dilimiz Türkçedir.
Serttir ama dürüsttür.
Azdır ama ağırdır.
Bizim töremiz kanunlardan önce gelir,
çünkü bizde yasa önce vicdana yazılır.

Biz, ne başkasına benzemek için yaşarız
ne başkasına benzemediğimiz için utanırız.
Biz kendimiziz.

Ve diyoruz ki:
Biz ne batıyız,
Ne Arabız,
Biz Türk’üz.

Töreyle geldik,göğe bakarak yürürüz.
Unutanlar olabilir,
ama hatırlatanlar hâlâ buradadır.

Dinle!
Gökten gelen sesi duymayan kalmasın.
Çünkü bu ses,ne doğunun ne batının sesidir;
Bu ses Türk’ün sesidir.

Yaratan bizi korusun,
yüceltsin
ve unutmayanlardan eylesin.

Biz ne…
biz Türk’üz.