3
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
61
Okunma

Yanıltmadı beni bazı insanların siması,
Çürük kokar bakışı, paslıdır mayası.
Kiminin ruhu enkaz, kiminin vicdanı satılık,
Gülüşü ödünç, kalbi sahte, özü karanlık.
Güzel konuşan çoktu, adam olan az,
Sözler vitrin, içi boş bir tezgahtı biraz.
Eli omzumdayken bıçak bilenirdi,
Dost dediğim nice yüz, düşmana hevesliydi.
Kimi yarayı açtı, sonra dua okudu,
Kimi yıktı insanı, “kader” diye savundu.
Masumiyet makyajdı, merhamet rol,
İnsanlık ucuzladı, herkes oynadı bir yol.
Bakıştan tanırım ben, laf dinlemem,
Göz kaçıyorsa bilin ki ruh kaçak zaten.
İç çürükse yüz tutmaz tertibi,
Pisliğin kokusu bastırmaz hiçbir parfümü.
Kimi parayla tarttı, kimi güçle ezdi,
Kimi susarak sattı, kimi alkışla besledi.
Vicdan dediğin şey cüzdana sığmadı,
O yüzden çoğunun kalbi hiç yer bulmadı.
Ben sertim evet, çünkü yumuşaklar ezildi,
İyi olanlar yolda kırılıp dizildi.
Bu çağ merhameti zayıflık sandı,
İnsan kalmak artık başkaldırı oldu, anla!
Yanılmadım…
Çünkü çamur ne kadar saklansa da akıyor,
Ruh bozuksa, maya çürükse
İnsan, eninde sonunda
Yüzünden suçunu bağırıyor.
@NURAL BEKTAŞLI
5.0
100% (3)