Bir küçük tebessüme hasret kaldı gözlerim,
Geceler omzuma çöktü, sustu sözlerim.
Küller içinde kaldı düşlerim, özlemlerim,
Ben bu dünyada sensiz öksüzüm...

Kapını çalan rüzgârlara adını sordum,
Her cevapta biraz daha yalnız oldum.
Gittiğin günden beri kendimi yordum,
Ben bu dünyada sensiz öksüzüm...

Anılar, ne olur artık bırakın peşimi,
Her gece yeniden yakmayın içimi.
Taşıyamaz oldu gönlüm bu ağır yükü,
Sensizlik vurdukça kırılıyor ümidim.

Bir zamanlar bahardı yüreğimin her yanı,
Şimdi ayaz vuruyor ömrümün dallarını.
Ne bir sesin kaldı ne de sıcaklığın,
Bir başıma tüketiyorum yıllarımı.

Sokaklar yabancı, şehirler sessiz bana,
Güneş doğsa ne yazar, düşmüyorsan yanıma.
Bir ömürlük hasreti sığdırdım kalbime,
Ben bu dünyada sensiz öksüzüm...

Ne zaman gözlerimi ufuklara diksem,
Gelmeyeceğini bile bile seni beklerim.
Bir yanım mezar sessizliğinde üşürken,
Bir yanım hâlâ sen diye atıyor derinden.

Yıkılmış bir ev gibi kaldım ortasında ömrün,
Duvarlar ayakta ama içinde kimse yok bugün.
Sesin çekilince gönlümden sustu bütün türkülerim,
Ben bu dünyada sensiz öksüzüm...

Bir gün adımı unutsa bile herkes,
Seni nasıl sevdiğimi unutmaz bu nefes.
Toprak örter belki üstümü sessizce,
Ama bu hasret gömülmez benimle...

Ben bu dünyada sensiz öksüzüm,
Bir dalı kırılmış ağacım rüzgâr önünde.
Herkesin bir yuvası var dönecek,
Ben hâlâ kaybolmuş bir çocuk gibiyim sensizliğinde.... 🌹🥀

@NURAL BEKTAŞLI