Başımı çevirdim görme yaşımı
İçime gömdüm ben tüm çığlığımı
Sen hiç duymadın ya suskun ahımı
Ben geceye boğdum yalnızlığımı

Bakışın değmedi yanan gönlüme
Bir yabancı gibi geçtin ömrüme
Gölgem bile düştü senin yoluna
Sen dönüp bakmadın gözlerime de

Delice yürüdüm uçurumlara
Adını yazarken ıslak duvara
Bir düş gibi girdin karanlığıma
Sonra da bıraktın beni yokluğa

Seni görünce dilim parçalandı
Şiirler içimde bir bir kanadı
Bir küçük kıpırtın canımı aldı
Yüreğim sessizce yere savruldu

Ben seni bekledim her akşamüstü
Yağmurlar üstüme hasretini kustu
Bir sen gelmedin ya dünya sustu
İçimde bütün mevsimler çürüdü

Uzaklar büyüdü her nefesinde
Adını sakladım iç çekişimde
Bir kez olsun gelsen şu şehrime
Can verirdin solmuş hayallerime

Gözlerim yolunda taş oldu artık
Bu gönül sesinden mahrum kaldık
Bir “gel” deseydin ömrü adardım
Sense yokluğuyla beni yaraladın

Ne bir haber düştü ne bir iz kaldı
İçimde sevdanın külleri kaldı
Ben sana ağladım geceler boyu
Sen bir kez görmedin akan yaşımı

Şimdi rüzgâr oldum viran sokakta
Adını savurur geceler bana
Ben hâlâ seni severken delice
Sen hâlâ gelmiyorsun… bir defa…

@NURAL BEKTAŞLI