Unuttuğu zaman insan bazen zaman zaman, içtenliği yoğunluğu bakması gereken başucu kelimeler dökülmüş. Yüreğinize sağlık

Kaleminiz daim olsun

Güzel bir çalışma
güzel anlatım

Kutluyorum
bu güzel eserinizi
Kaleminize yüreğinize sağlık
Selamlar sevgiler saygılar gönderdim...

Bu şiir, insanın acı ve kayıplar yoluyla nasıl olgunlaştığını, değerlerin ancak yoksunlukla anlaşıldığını derin bir hüzün ve içsel bir uyanışla anlatıyor.

Şiirin omurgasını "Nerden bilecektik" sorusu oluşturuyor. Bu tekrar, deneyimle öğrenilen bir bilgelik halini alıyor. İnsan, sahipken fark etmediği şeylerin kıymetini, onları kaybettiğinde veya yokluklarını hissettiğinde anlıyor. Gülün dikenini avuçlar kanayana kadar, dostun değerini yalnızlık çalana kadar, sabrın nimetini kapılar kapanana kadar bilemiyor. Bu, evrensel bir insanlık durumu olarak sunuluyor.

Şaire, acıyı sadece bir ızdırap değil, aynı zamanda bir ders ve yol gösterici olarak görüyor. "Her yaranın bir ders olduğunu" vurgulaması, acıların kişiyi dönüştürdüğünü ve daha derin bir anlayışa ulaştırdığını gösteriyor. Ayrılığın ateşi, kalbin közlerini yakarak sevginin gerçek anlamını ortaya çıkarıyor. Sessiz çığlıklar ve düğümlenen kelimeler, ifade edilemeyen duyguların ağırlığını hissettiriyor.

Zamanın acımasızlığı ve gençliğin bir misafir olması teması, hayatın geçiciliğine dair güçlü bir uyarı niteliğinde. Takvimlerden yılların sessizce eksilmesi, saçlara düşen aklar ve değişen aynalar, zamanın izlerini somutlaştırıyor. Dünya bir "yol hanı" olarak tanımlanıyor; gelip geçen gölgeler arasında, her şeyin geçici olduğu ve asıl kalanın bıraktığı hatıra olduğu vurgulanıyor.

Şiir, insan ilişkilerinin kutsallığına da dikkat çekiyor. Sevginin bir ibadet olması, affetmenin yüceliği ve insanın insanla çoğalması gibi ifadeler, toplumsal bağların önemini vurguluyor. Bir omzun cennet olması, sıcak ele muhtaç kalma durumu, insanın varoluşsal yalnızlığını ve başkasına duyduğu ihtiyacı derinlemesine işliyor.

Yokluk vurmayınca şükrün ne büyük servet olduğu, ekmek bereket kokusunu açlık düşmeden önce bilmemek gibi imgeler, temel ihtiyaçların ve basit nimetlerin kıymetini hatırlatıyor. Bu bölüm, maddi ve manevi eksikliklerin insanı nasıl uyardığını gösteriyor.
Sonuç olarak bu şiir, kayıpların insanı nasıl aydınlatıldığını, acıların bilgelik kazandırdığını ve hayatın her anının kıymetli olduğunu unutmamak gerektiğini söylüyor. Her dize, yaşanmış bir acının ardından gelen bir içsel sakinlik ve kabul ediş içeriyor.
Böylesine değerli eseri yazan yüreğini kutlarım

“Kanaatimce şiirin kusuru acele yazılmış olması değil, bilakis aynı tema etrafında bilinçli şekilde örülmüş olmasıdır. ‘Nerden bilecektik’ sözü şiirin yükünü taşıyan bir nakarattır. Bu tercihi acelecilik olarak yorumlamak yerine, şiirin bütünlüğüne yaptığı katkı üzerinden değerlendirmek daha hakkaniyetli olacaktır.”

İnsanoğlu hayatın, gençliğin, sevdiklerinin ve sahip olduğu manevi değerlerin gerçek kıymetini; ancak onları kaybettiğinde, yoklukla, acıyla ve olgunlaşma süreçleriyle sınandığında anlar. Gerçek olgunluk, yaşanmışlıkların ve imtihanların bıraktığı izlerle kazanılır."Tebrik ederim kalemin daim olsun inşallah.

Nerden bilecektik, nakaratıyla göz dolduran şiir aceleye gelmiş gibi