Depremlerde yıkıldık, taş taş üstümüze çöktü,
Ana feryadı göğe değdi, vicdan yere gömüldü.
Bir gecede bin ömür, karanlığa sürüldü,
Ama diz çökmedi Hatay, küllerinden yürüdü.

Ateşlerde yandık biz, ciğerimiz kor oldu,
Yetim kalan sokaklarda sessizlik mezar oldu.
Bir çocuğun bakışında bütün dünya dar oldu,
Ama umut dediğimiz şey, yine bize yar oldu.

Seller geldi ansızın, aldı düşü yuvadan,
Toprak bile utanırken insan kaldı havadan.
Bir lokmaya muhtaç olduk kendi öz ocağında,
Ama paylaşan eller çıktı enkazın dudağında.

Geceleri soğuktu, korku sinmiş duvara,
Dualar yükseliyordu paramparça yıllara.
Her enkaz bir ağıttı kazınmıştı canlara,
Hatay sabrı öğretti taş kesilmiş dağlara.

Bir şehir düşün şimdi, hem yaralı hem mağrur,
Gözyaşını içine akıtır da yine dimdik durur.
Kimi annesiz kalmış, kimi evsiz, kimi gurur,
Ama bu halkın yüreğinde hâlâ sönmeyen nurdur.

Asırlık çınar gibi kırıldık fırtınada,
Yine kök saldı umut en karanlık noktada.
Ne mezarlar unuttu ne kalanlar arkada,
Hatay ölümü gördü, yaşam tuttu yakada.

Biz acının dilini ezberledik geceden,
Bir şehir nasıl ağlar öğrendik enkaz neden.
Ama bir avuç toprak için vazgeçmedik vatandan,
Çünkü Hatay boyun eğmez ne afetten ne zamandan.

Depremlerde yıkıldık, ateşlerde kavrulduk,
Seller vurdu bağrımızı, paramparça savrulduk.
Ama bir şeyi bilsin dünya, biz kolay yorulmadık,
Yıkıldık belki bin kere…
Hatay olduk, doğrulduk…

@NURAL BEKTAŞLI