Seni tanımadan önce
altüst olmuştu zaman dil’im,
Kalp kırıklarımın arasından süzülen bir ateş yakıyor şimdi içimi.
Aşkın adı Zaman.
İçimde adı konmamış bir bekleyiş varken, çıka geldin bir anda hayatıma,
Sesin, ruhuma şifa,
gülüşünse, gamzenden içmek istediğim bir şerbettir..
Seni, ruhumun en derin yerinde
açılmamış bir mahfaza gibi saklarım;
herkesten gizlerim;
bir gören olur diye.
Gören olur da sever diye...
Yüreğimin en tenha yerinde
seni sarıp sarmalarım.
En kırılgan yanlarımı bile
sana emanet ederim.
Beni, ben olduğum için seveceğini bilirim.
Sensizken geçen yılları,
öğrendiğim suskunlukları,
geç kalmış cümlelerimi al;
senin olsun benliğim.
Üzerine düşünülmemiş dizeleri,
hiç kurulmamış hayallerimi de al.
Saçlarına baharlar gelsin,
kamelyalar açsın özgürce.
Aşk kokun yayılsın benli havalarda.
Tut elimden, dursun zaman.
Kalbim sen diye çarpar;
gerisi uzun bir suskunluk.
Aşk kokulu sevgilim,
gülüşlerine sığındığım,
yüreğinden öptüğüm,
Can suyum, nefesim, huzurum,
aşkımı hak edenim,
Benim zamansız sevgilim,
Hep benimle kal...