Bakma öyle yüzümdeki şu derin çizgilere,
Ben her birini senin yolunda birer hendek diye kazdım.
Uykusuz sabahlarıma, buz tutmuş rüyalarıma sor;
Ben seni, haksızlığa uğramış bir halkın öfkesiyle sevdim.
Öyle mahcup, öyle boynu bükük değil;
Yumruğumu masaya, yüreğimi namluya sürer gibi...
Çünkü bizde kaide birdir gülüm:
Ölümden korkmak namertliktir,
Ama senin yokluğuna alışmak, en büyük hıyanettir!
Şimdi hangi sokağa çıksam senin kokun sindirilmiş,
Hangi meyhaneye girsem masamda bir boş sandalye...
Raconu ben mi bozdum, yoksa kader mi kalleş çıktı?
Kimin umurunda!
Ben seninle bölüşmüşüm ekmeğimi, acımı ve kederimi.
Varsın bütün fırtınalar üstüme kopsun,
Varsın bütün kilitler üstüme kapansın;
Senin bir tek gülüşün için, ben bu dünyayı tekmeleyip geçerim.
Yalanım varsa şu tütünün dumanı boğsun beni,
Yalanım varsa şu kaldırım taşları dile gelip vursun beni.
Biz sevdayı kitaplardan okuyup öğrenmedik;
Biz onu, karanlık kuytularda kurşun yerken,
Anamızın sütü gibi tertemiz ve helal bildik.
Gidişin mi?
Gidişin, bir şehrin sularının kesilmesi gibi değil;
Gidişin, koca bir ormanın tek bir kibritle kül olmasıdır!
Şimdi kalemi elimden bıraksam, yüreğim konuşacak,
Yüreğimi sustursam, şu yıkık dökük kent bağıracak.
Adın dilimde bir yemin, resmin cebimde bir muska...
Bana "unut" diyenlerin aklına şaşarım;
Ben seni unutmak için sevmedim ki,
Ben seni, her gün yeniden doğmak,
Her gün yeniden ölüp, küllerimden sana varmak için sevdim.
Son sözüm olsun bu, kulağına küpe, gönlüne yara olsun:
Güneş bir gün batıdan doğsa, denizler yansa bile,
Bizim bu sevdada geri vitesimiz olmaz.
Ya omuz omuza bir hayat,
Ya da mezar taşında "Vefasız bir yardan öldü" yazan bir hayat...
Biz sevdik mi, tam severiz;
Ölüm gelse de namertliğe el sürmeyiz!