Bakma bana öyle hesap sorar gibi, ey gözlerine yandığım!
Zaten darmadağın bu ömür, zaten yaralıdır her yanım.
Ben hangi zemherinin ayazından sıyrılıp geldim de;
Geldin, bir çift siyah yangına mahkûm ettin beni, ey sol yanım!
Şu alnımdaki her çizgide binlerce hatıranın izi var,
Her biri bir uçurum derinliği, her biri bir yangın yeri kadar dar...

Vay benim bahtsız gençliğim,
Vay benim bitmek bilmeyen efkarım!

Gözlerin sevdam diyorum, duyuyor musun bu feryadı?
Hani o bitmek bilmeyen uzun kış gecelerinin o acı tadı,
Hani o kimsenin uğramadığı, o terk edilmiş ıssız garlar...
İşte öyle sahipsiz, öyle hüzünlüydü sende bulduğum baharlar.
Sanki bütün kent el birliği etmiş de üzerime yıkılmış;
Ben o enkazın içinden, hâlâ senin parıltını arıyorum,
Sokak lambaları sönerken, ben senin bakışlarında eriyorum.
Meğer sığındığım her liman, aslında benim infazımmış;
Seninle kurduğum her hayal, meğer bana en büyük yasakmış...

Şimdi hangi aynaya baksam, yabancı bir yüz selamlar beni,
Sanki ben değilim bu yorgun adam, sanki ben değilim dert küpü!
Ellerim tütün kokuyor, yüreğim ise sadece derin bir hasret;
Ulan, kaç mevsim geçti de bir türlü ısınamadı şu gönlüm
Kaç zemheriden sağ çıktım da, bir tek senin ayazında üşüdüm
Ölümün kıyısından döndüm de, senin bir bakışında öldüm...

Sen şimdi başka ufuklara yelken açıp giderken,
Yabancı kıyılarda gününü gün edip, sahte bir baharı düşlerken;
Ben senin o kararan bakışlarının kör limanında,
Müebbet bir yalnızlığa, sessizce imzamı atıyorum...
Öyle bir boşluk ki bu; ne kelime yeter, ne de dilim döner,
Duman altı bu odada, her nefeste bir mum daha söner.

Yürüdüğüm yollar sana çıkmıyor artık, bunu çoktan anladım,
İçtiğim suyun tadı yok, ekmeğin tuzu eksik, yarım kaldı her adım.
Meğer ben senin gözlerinde koca bir ömrü rehin bırakmışım,
En büyük kavgayı meğer ben, kendi kalbimle yapmışım...
Gözlerin sevdamdı benim; ne bir iddia, ne bir kavga;
Sadece yalın bir sızı, içimde dinmeyen koca bir dalga!

Hadi git şimdi, kimin yüreğini ısıtırsan ısıt, git artık!
Kimin karanlığına ışık olursan ol, bizim her yanımız yıkık.
Ben bu hüzünle de yaşarım, acıyı tespih yapar çekerim;
Yeter ki o gözlerin, benim gibi bir başkasını böyle yıkmasın.
Dünya dursa, zaman tersine aksa, kurusa da ciğerim;
Şu garip şairin dilinde ve kaleminde
Sonsuza kadar sadece senin adın ve o dertli bakışın kalacak.