Doğruyu çuvala koyup bağlarsın
Lâzım olunca de bozarsın Dayı
Boş vaatlerle yürek dağlarsın
Mazlûmun âhına nazarsın Dayı

Dehrin tapusunda imzân pek kalın
Köyüme gelince yolun şaşar ya
"Hısımız" dersin de, dürtün hep yalın
Dostluk da kapıdan geri kaçar ya

Sözün bal olsa da, yüreğin kumuş
Ciğerinden zehir kusarsın Dayı
Fakir fukarâya gelince yumuş
Zengine varınca susarsın Dayı

Doğru söz kılıçtır, kınında durmaz
Eğip büksen de sen, keser ucu var
Mert âdem aktine trampa vurmaz
Ahdin de er gibi geçer borcu var

Her sofrada varsın, başköşe senin
Açlığı toklara sorarsın Dayı
Sadaka deyince ma’lûm nedenin
Bu hâlle nizâmı yorarsın Dayı

Sanma ki bu düzen sonsuza kadar
Defter dürülürken düşer maskeler
Milim dahi şaşmaz mahşerde radar
Herkes türküsünü kendi besteler


Dehr: Dünyâ. Devir, Zamâne.
Kumuş: Zenk. Yaprakbiti.
Yumuş: Buyruk.
Trampa: Takas.