Ne yıldız okuyan bilir gecenin boyunu,
Ne vakti bölüp duran…
Uzunluk sayıdan düşer bu yerde,
Gece, kalbin yüküne göre uzar.
Saati kuran akıl şaşırır,
Çarklar döner ama dert yerinde durur.
Dakika işlemeyen bir acı vardır ki
Zaman orada sözünü kaybeder.
Sor gecenin kaç saat sürdüğünü
Uykuyu terk edene sor,
Başını yastığa koyup
Kalktığında hâlâ aynı yarayla uyanana.
Bir gece vardır,
İçine bütün susuşlar sığar.
Bir gece vardır,
Bir ömrü tek nefeste tüketir.
Gönül bilir bu hesabı,
Akıl elini sürmez.
Çünkü dert, ölçüyle taşınmaz,
Gam, teraziyi kabul etmez.
Dönüp duran bir hâl vardır içimde,
Susarak döner, yakmadan yakar.
Ne kadar kaçsam da kendimden,
Gece beni kendime getirir.
Bir mum erir sessizce,
Işığı çoğalır.
Bir insan susar derinden,
İçi konuşur.
Karanlık sandığın şey
Bir bekleyiştir belki,
Ve sabır denilen o ince çizgi
İnsanı kendinden geçirir.
Gecenin sonu sabah değildir her zaman,
Bazen sadece kabullenmek çıkar karşına.
Ve anlarsın ki
Gece uzun değil,
Yük ağırdır.


Kadir TURGUT