Ben senden gitmedim,
sen bende kaldın diye sustum.
Her susuşumda biraz daha
yalnızlığı öğrendim.
Sen fark etmedin,
çünkü alıştın
yarım kalan her şeye.
Beni sevmek zor gelmedi sana,
sürdürmek zor geldi.
En çok da
sorumluluğu ağırdı bu sevginin.
O yüzden eksiltmeyi seçtin,
tamamlamayı değil.
İnsan bazı şeyleri kaybetmez,
bilerek bırakır.
Sen beni
tam da orada bıraktın:
Savunmasız,
ama hâlâ seven bir yerde.
İşte kırılma
orada başladı.
Bak,
ben sana bağırmadım.
Kırılınca sustum,
susunca uzaklaştım.
Sen bunu gurur sandın,
ben buna
hayatta kalmak dedim.
Bir gün dönmek isteyeceksin,
herkes ister.
Çünkü insan
kaybettiğini
ancak yalnız kalınca anlar.
Ama ben
anlaşılamayan hiçbir şeyi
bir daha açıklamam.
Artık bende
senin adınla açılan bir kapı yok.
Ne bir cümle,
ne bir ihtimal,
ne de yarım kalmış bir dua.
Ben seni içimden
sessizce çıkardım.
Sevgi ilmek ilmek sökülür dedin ya,
doğru.
Ama bilmediğin şu:
Bazı sökülmeler
geri dönüşsüzdür.
Ben bir daha
aynı yerden örmem.
Şimdi sen varsın bir yerlerde,
ben de.
Ama artık
aynı cümlede değiliz.
Ve inan,
en ağır yalnızlık
yanında olanı kaybetmek değil,
içinde olanı
öldürmektir.
Ben seni öldürmedim,
yanlış anlama.
Sadece
yaşamaktan çıkardım.
Ve bir gün
adımı hatırladığında
içinde bir boşluk olacak.
O boşluk
ben değilim.
O boşluk
senin geç kaldığın
gerçektir.

Kadir TURGUT