2
Yorum
12
Beğeni
5,0
Puan
72
Okunma
Gözlerin
bir kibrit yakımı zamanı,
kıvılcım gibi taşır;
bir sancak gibi sıcak,
kalbime saplanan…
Sabır sanılan beklemek midir,
yoksa fırtına eserken içte
susabilmek mi?
Ateş, adını işkence ile sordu her gece !
Bu kızgın dokunuşlar
yanık sayılmazdı bende...
Bakışını görememek bu kadar uzun sürse de
bu karanlık hücrede
ömür saymadık bir kez bile !
Ömür dediğin,
gözlerinin kipridi yakımı…
Ateş artık alev değildi,
kor hâlindeydi;
yakmaz sanırsın
ama en derin yerden eritir.
Ve şimdi bu yangın yerinde
bir mahal,
mahalde küller…
Ve rüzgâr külden
bir çember çizer.
Renksiz ve kalemsiz…
Turgay Kılıç
22/01/2026
22:34
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz