Gönlümün en tenhasına sakladım adını,
Kimseler duymasın diye yuttum feryadını.
Ben senin uğruna yaktım her bir yarınımı,
Yine de helal ettim sana olan hakkımı.

Sustuğum her fırtına, seni esirgemekti,
Sana giden her yol, en mukaddes emekti.
Benim için yaşamak, seni mutlu görmekti,
Kendi ömrümden verip, ruhuna bürünmekti.

Bakışındaki huzur, benim tek sığınağımdı,
Seni gülerken görmek, dünyada tek bağımdı.
Oysa senin sessizliğin, en büyük dağımdı,
Altında kaldığın yer, benim sol yanımdı.

İncitmedim bir gün, o mağrur duruşunu,
Senden bile sakladım, kalbimin vuruşunu.
Görmedin içimdeki o sessiz savruluşu,
Hazin bir sonla bitti, sevdamın kuruluşu.

Hatalarını sardım, sanki bir yaraydı,
Senin karanlığın, benim için şifaydı.
Bu kalbi senin için harcamak bir vefaydı,
Seni candan sevmek, en kutsal safaydı.

Kırıldım elbet, ama sitemim sana değil,
Kendi yaralarımı sardığım ana değil.
Dökülen her yaşım, yabancı cana değil,
Seni böyle büyüten, garip sevdama eğil.

Gölgeni bile öptüm, sen hiç fark etmedin,
Gittin de bir gün olsun, içimden gitmedin.
Bunca yükü taşıdım, bir gün "of" demedim,
Senden başka bir dünya, zaten istemedim.

Affet, haddimi aşıp seni canım saydıysam,
Kendi varlığımı, yoluna adadıysam.
Eğer seni böylesine, hesapsız sevdiysem,
Bundandır bu hüzün, eğer ki yandıysam.

Şimdi bu sessiz gidiş, bir veda masalıdır,
Dudağımda bir özlem, bir parça yaslıdır.
Kalbimdeki bu sancı, sevdandan aslıdır,
Ruhumun her zerresi, isminle süslüdür.

Anlarsın belki bir gün, neden hep sustuğumu,
Seni kırmamak için, içime küstüğümü.
Dünya kime yar olmuş, kime dert olduğumu,
Görürsün bir seherde, nasıl savrulduğumu.

Gözyaşımı içime akıttım, görmeyesin diye,
En ağır sözlerimi sakladım, ölmesin diye.
Sana olan bu sevda, kalsın bir hediye,
Dua gibi işledim, ismini her geceye.

Özür dilerim, seni kendinden çok severken,
Kendi ellerimle ben, bu canı sana verdim.
Ruhumdaki bu yara, benim tek servetimdir,
Seni böyle sevmek,
Benim en büyük günahımdır..

>>Cemre Yaman<<