2
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
114
Okunma
Kütüphaneler tanıktır,
beni en çok terk eden cümlelerde ağladım.
Kitap aralarına sakladım ağrı ve sancılarımı,
sayfalar arasında büyüyen suskun çocuklar gibi
kırmızıya boyanmış anılarla.
Bir defterin ortasından çıkıp da
ölmemiş bir ihtimal gibi yaşadım seni.
Dikiş izlerimden belli ki
çoktan içime gömdüm.
Uzun ince bir yolum vardı eskiden
şimdi sadece iz düşüyor gölgeme.
Sarkıtılan her perdeyle,
gizlediğim hüzün yeniden sökülüyor.
Çamaşır iplerinde kurumayan anılar,
ellerime dolanıyor birer mendil gibi.
Pas tutmuş bir anahtarla çevrilmiş kapıdayım,
açılmayan tarafındayım hikâyenin.
Ve bu şehir,
hep bir başka sokakta bıraktığım halimi izliyor.
Her kuytuda bir susuş,
her tramvay durağında bir veda gizli.
Kırmızı bir defterin ilk sayfasında kaldım
adı sen olan,
ve hiçbir zaman bitmeyen
o şiirde.
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz