Biri çıkıp da sorarsa beni sana,
“Avuçlarımda infilak eden bir intihardı” de.
Sevmenin; bir başkasının cehenneminde
Gülümseyerek yanmak olduğunu
En iyi o bilirdi diye anlat.

“Kendi gölgesini bile bana bağışlamıştı” de mesela.
Güneşi varken benim karanlığıma mülteci olan,
Vatansız bir sevdayı yalnızca benim sınırlarımda yaşatan
O kimsesiz sadakatten bahset.

İçindeki bütün cümleleri nasıl susturduğumdan gir söze.
"Yutkunduğu her hecenin aslında benim adım olduğunu,
Susarak büyütecek kadar devleşen o ağrıyı
Hiç gizlemeden dök ortaya.

Bir cam kırığı gibi yuttu beni” de ona.
İçindeki her nefes alışta canının nasıl yandığını,
O acıya rağmen beni dışarı atmaya kıyamayan
O korkunç merhameti anlat.

De ki; “Ben onun mavisini çaldım, o bana siyahını helal etti.”
Kendi renginden vazgeçip nasıl benim ismimle lekelendiğini,
Bir boşluğu doldurmak için değil,
Kendi doluluğunu benim boşluğumda harcadığını söyle.

Enkaz olduğumu bile bile geldi” de.
Üstüme saraylar kurmak için değil,
Benimle o yıkıntının altında, o karanlık bekleyişte
Birlikte can vermek için durduğunu anlat.

Beni sakın alışıldık mevsimlerle tarif etme.
Zemherinin ortasında açmaya çalışan bir delilikti” de.
Gözlerinde fer kalmadığında bile,
Sırf ben karanlıkta kalmayayım diye
Kendi ruhunu yakışını anlat.

Git demedim ama kal diyecek tek bir harf de bırakmadım ona” de.
Arada kalmışlığın o en sivri, en keskin köşesinde
Nasıl kan revan içinde beklediğini,
O bekleyişin canından ne parçalar kopardığını gizleme.

“O bende hiç var olmadı ama benden hiç gitmedi” de mesela.
Beni bir alışkanlık değil, bir kader gibi sırtında taşıdığını,
Bükülen boynunun sebebinin hayatın yükü değil,
Benim ağırlığım olduğunu fısılda.

Geceleri sızlayan o vicdan azabına benim adımı vererek başla.
“Bir vedayı bile bana çok gördü” de.
Cebinde biriktirdiği binlerce “elveda” ile
Nasıl her sabah bir “merhaba” gibi yüzüme baktığını söyle.

“Ben onun en çok kanayan ama hiç kapanmayan yarasıydım” de.
Kabuk bağlamasına bile izin vermeyen o derin sızıyı,
Her dokunuşumun canını nasıl yaktığını ama
Yine de benden kaçmayan o çocuksu inadı anlat.

Ve de ki; “Ben onu bir ihtimal sandım, o beni imanı bildi.”
Aşkın bir tercih değil, bir feda ediş olduğunu;
Kendi varlığını, benim yokluğuma
Nasıl kurban ettiğini
Sadece bir kez, gerçekten anla…

— Cemre yaman