Zamanın dikişleri bir bir,
Sökülüyor artık titreyen avuçlarımda,
Gidişinin bıraktığı o devasa boşlukta Buz tutmuş mevsimler birikiyor.
Dün bitti, bugün ise hiç başlamadı; Sanki evren seninle beraber durdu.
İçimde bir yerlerde,
Senin sustuğun yerden başlayan büyük bir kıyamet kopuyor.

Gözlerin diyorum sevgilim,
Hani o içinde koca bir dünyayı barındıran derinlik...
Şimdi benim için,
Kendi içimde kaybolduğum,o en karanlık, en dipsiz uçurum.
Sana her baktığımda değil,
Seni her düşündüğümde biraz daha düşüyorum aşağı;
Düştükçe sana yaklaşıyorum sanmıştım,
Meğer her adımda kendimden uzaklaşıyormuşum.

Savaşacak kadar bile cesaretimiz, Tutunacak tek bir dalımız kalmamış meğer aramızda.
Aynı büyük sessizliğin iki farklı kıyısında,
Birbirimize bakmadan üşüyoruz şimdi.
Aramızda aşılması imkansız dağlar, Hırçın denizler yok; sadece bitmek bilmeyen vazgeçişler var.
Biz birbirimizi sevmekten değil, Birbirimize alışmaktan yorulmuş
İki yabancıyız artık.

Bilirim, bu kadar ağır ve bu kadar kimsesiz konuşması kalbimin aslında bir feryatı,
Hâlâ senin o her şeyi iyileştiren, pamuklara saran sesine deli gibi acıkmasındandır.
Sustuklarımın ağırlığı altında ezilirken,
Söylediklerimden daha çok kanıyor ruhumun derinliği.
İnsan en çok duymak istediği sesi, kendi sessizliğinde kaybettiğinde anlıyormuş gerçeği.

Yaralarımı seninle geçen, tozlu raflarda bekleyen o eski hatıralarınla örtüyorum her gece.
Yine de sızıyor yalnızlık, en ince, en korunmasız yerinden kalbimin tam orta yerine.
Hiçbir yama, hiçbir yeni teselli senin yokluğunu kapatmaya, o boşluğu doldurmaya yetmiyor.
Ben seninle doluyken, senin yokluğunla eksilmekten yorgun düştüm bu soğuk şehirde.

Aynalarda artık bana ait olmayan, tanımadığım yabancı bir yüz bakıyor doğrudan yüzüme.
Gülüşü yarıda kesilmiş bir hıçkırık gibi, bakışları ise sanki sende, o son veda anında unutulmuş.
Ben bile artık kendimi, senin beni bıraktığın o çıkmaz sokakta, o darmadağın halde bulamıyorum.
Kim olduğumu unutacak kadar çok "sen" olmuşum da, haberim yokmuş kendimden.

Ayağım takılıyor aniden, kuramadığımız o kırık ve yarım kalmış cümlelerden birine,
Yine senin adının geçtiği, içimi sızlatan o ilk harfin üzerine kapaklanıp düşüyorum.
Dizlerim değil bu sefer acıyan, hayallerim kanıyor asfaltın üzerinde birer birer;
Toplayamıyorum dökülenleri, çünkü her biri senin elinin değdiği yerden kopup gitti.

Hâlâ üşüyorum, iliklerime kadar titriyorum ama dışarıdaki mevsimle zerre ilgisi yok bunun.
Senin yokluğun, içimde hiç dinmeyen, her şeyi beyaza bürüyen amansız bir kar fırtınası.
Sığınacak tek bir limanım, ısınacak tek bir ocağım yok; sığındığım her yer yine senin yangının.
Kendi ateşimle kavrulurken, senin buzdan duvarlarına çarpmaktan kırıldı tüm kanatlarım.

Sahte mutluluklar giydiriyorum zoraki kurduğum cümlelere, kelimelerime süslü yalanlar takıyorum.
Ama o parlak kumaşın altında hep o çıplak, o çaresiz ve o kimsesiz hüzün saklanıyor.
Cümlelerim bile senin heybetli yokluğunun karşısında boyun büküp lal oluyor bazen.
Anlatamıyorum kimseye, anlatmak istedikçe daha çok gömülüyorum senin o derin sessizliğine.

İğne deliğinden geçirmeye çalışıyorum koca bir ömre sığmayan bu devasa sevdayı,
Sabırla, ilmik ilmik, her ilmekte biraz daha kanayarak acıyı işliyorum ömrümün kalanına.
Kumaşım hüzün kokuyor, ipliğim ise sadece senin o dinmek bilmeyen, yakıcı özlemin.
Nakşettikçe seni kalbime, ruhumun rengi biraz daha soluyor, biraz daha sana benziyor.

Hangi yöne baksam, hangi sokağa sapsam, gölgen sanki bir hayalet gibi düşüyor önüme.
Gecenin o simsiyah nakışında, her zaman senin o silinmez, o derin izin kalıyor geriye.
Seni hafızamdan, kalbimden silmek isterken fark ediyorum ki; aslında kendimi yok ediyorum.
Çünkü ben dediğim ne varsa, seninle başlamış ve seninle o son noktada düğümlenmiş.

Sen oluyorsun sonunda, bütün bu ömür boyu süren sabırlı nakışımın tek ve mutlak adı,
Ben ise o görkemli nakışın altında kalan, kimsenin görmediği o ince ve sessiz sızı.
Aşk belki bitti, belki küllendi, belki rüzgarda savruldu gitti ama o yara izi...
O yara izi, üzerine kaç bahar gelirse gelsin, hep ilk günkü gibi taze ve derin kalacak.

Cemre Yaman