0
Yorum
3
Beğeni
0,0
Puan
55
Okunma
Omurgası sökülmüş kelimelerin
Süslü pazarında düşen sûretler
Maskeler dolu ayağımın altında
İnsandan çıkan insan
“Çıktı insanlıktan.”
Sahte sözlerden yapmacık çiçekler yapıldı
Sevginin sığdırıldığı bir güne
Göğünden çalınan güneşin
Solmuş rengiyle bakıyor toprak
Çamurdan yapılmış bedene.
Anlamlar yitti
Koşmaktan yorulan Mecnun
Kül kedisi yalnızlığını büyüyor
Ateş ile dövülmüş hançeri
Sürerken yarasına.
Sakat çıkan vicdanın meşrebi
Yemin edilen kalemin bitmez mürekkebi
Ay doğar, batan güneş
Sonsuzluğun ırmağı akmakta
Cehennem ateşi biraz daha yakmakta.
Dönüp bakılacak ayna
Kırıldı çoktan
Var edilmedik mi biz yoktan?
Ne gelirse gelirdi Hak’tan
Zulüm insan ile âbât
Şu gördüğün insandan kalma harâbat.
Serdar Özyanız
