1
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
141
Okunma
Büyüdükçe Küçüldüm
Koşmaktan yoruldum sana,
Geç kalmış bir sevdanın son anı gibi.
Engellerin aşılmaz oluşundan çok,
Sevginin büyüklüğü yordu beni.
Issız bir adam var içimde,
Işıkları söndürülmüş bir şehir gibi.
Sahte gülüşleri kazıdım
Beynimin tam orta yerine.
Kalbimde kurduğum darağacında
Sallandırıyorum şiirleri.
Her harfin ölümünde
Bir sigara daha yakıp
Seni içimden terk ediyorum.
Senli düşlerimin, hayallerimin
Caddeleri mezar oluyor.
Hayali büyümek olan çocuklarda
Biraz daha küçülüyorum.
Büyüdükçe küçülüyormuş insan,
Büyüdükçe anladım.
Saçının kokusu
Burnumda çoğalıyor…
“Ben sensizliğe büyüdükçe küçülüyorum.”
Küskünlüğüm ne yazısına alnımın
Ne de karasına yazının.
Kalem oldum Elif gibi kelâma,
Muhtaçlığım Azrail’den gelecek bir selama.
Serdar Özyanız
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz