Gece, camlara adını yazar,
Buzdan kalemlerle.
Silinir her sabah,
Buzun çatladığı saatlere denk gelir.
Karanlık, gri-mavi bir yorgana sarılır.

Beklemek, Göksun kadar yorucu,
Saatler durur, kalbim aceleci.
Bir kuş konar eşiğe, ürkek,
Kanadında yarım kalmış bir yol.
Ne gitmeyi bilir ne kalmayı,
Benim gibi… arada yorgun,
Arada kararsız...

Kar sessizliği öğretir insana,
Konuşmadan da anlatmak
Lapa lapa bir karın harcıdır
Bir bakış donar içimde,
Erimeyi başka bahara bırakır.

Zaman, avuçlarımda dağılır,
Takvimler aldanır sabrıma.
Her gün biraz daha eksilirken ben,
Vuslat karlı bir dağın arkasına saklanır.

Bir ses dolaşır içimde,
Adın mıdır, yokluğun mu bilmem.
İkisi de aynı yerden yaralar...
Biri bıçak, biri keskin bir bakış,
Geceler çoğalır, uykum eksilir.

Göksun’dayım,
Elma bahçesinin serinliğinde.
Bir elma ağacının soğuk gölgesi düşer üstüme,
Bir yanım çiçek, bir yanım kış.
Bir dalım umuda meyilli,
Biri kırık, biri suskun.
Vuslat gecikir belki,
Ama... kalbim hâlâ
Kış mevsiminin sadeliğine inanır.

Gelecek mi o bahar,
Açacak mı elma ağacı
Kırmızı bir çiçek?
Bilemem…
Vuslat kar altındadır.