Sessizleşir adımların taşlarda kalan sesi,
Gölgeler uzar, susar solgun bulutlar;
Zaman çöker yavaşça kalbin kıyılarına
Gün, avuçlarından süzülür ince bir sızıyla,

Ufukta erir renkler, morla kül arasında,
Yorgun bir ışık titrer son dalların ucunda;
Akşam, sessizliğini yayar göğe ve yere,
Gün kapıya dayanır tükenen son nefesiyle.

Sular ağırlaşır, aynalar buğulanır,
Yüzün, akşamın yumuşak hüznüne karışır;
Hatıralar titrek bir sis gibi çözülür,
Yarım kalmış bir masalın karanlık yerinde.

Güller içine çeker güneşten kalan rengi,
Gece usulca örter siyah kadifesini;
Işık vedayı öğrenir bu saatlerde,
Suskunluğum bekler, kapının eşiğinde.

Akşam tamam olur, kapı kapanır ağır ağır,
Ne bir söz kalır ne de soracak bir zaman;
Renkler yorulur, ışıklar çekilir dağların ardına,
İnsan, kendi karanlığında biraz daha azalır.