3
Yorum
12
Beğeni
5,0
Puan
113
Okunma
Güneş bir cellat gibi keserken önümü,
Gece fısıldar bana asıl yönümü.
Yıldızlar dökülürken karanlık sulara,
Ruhum çözer o en sert kördüğümü
Ne şöhretin çağrısı ne kalabalıkların ünü,
Kurtarır insanı kendi içindeki hüznü.
Karanlık bir değirmen gibi döner zihinlerde,
Öğütür yavaş yavaş taşlaşmış her günü.
Gündüzün gürültüsü sağır bir duvardır,
Oysa sessizlikte ne derin sırlar vardır.
Bırakın dünya dönsün kendi hırsıyla;
Bana yalnız gecenin gölgesi yârdır.
Bir saat duruyordur terk edilmiş odada,
Akrebi pas içindedir, yelkovanı havada.
Zaman dediğin şey bazen kırık bir testidir,
Sızdırır bütün yılları bir avuç dünyada.
Gündüzün yükünü attım deryalar gibi,
Şimdi içimde büyür sonsuz mahşer gibi.
Emin bir limandır bu karanlık sığınak,
Ruhum gecede parlar, taze seher gibi.
5.0
100% (6)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.