4
Yorum
13
Beğeni
5,0
Puan
193
Okunma
Bırak mevsimler bilsin içimizdeki harı,
Biz ki aynı iklimin, aynı dalın gülüyüz.
Eritiriz el ele şu geç gelen baharı,
Biz ki aynı huzur bahçesinde tek bir gülüz
Zaman akıp gidiyor, sular çekilmeden gel,
Ömrün ikindi vakti vurmadan pencereme.
Ne bir sitem kâr eder ne aramıza engel,
Sen adımı fısılda, neşe kat hikâyeme.
Kokun odama dolsun, rüzgâr sussun kapıda,
Bir uykusuz geceyi daha devirmeyelim.
Aynı harçla kurulsun bu mukaddes yapıda,
Yüzümüzü bir daha kışa çevirmeyelim.
İşte nihayet vakit, işte beklenen şafak,
Sen huzur bahçesinin en güzel çiçeğisin.
Kader yolları çizdi, aynı ufka vararak,
Sen benim bu dünyada ömürlük gerçeğimsin.
Gözlerin bir denizdir, derininde kaybolup,
Yorgun düşen ruhumu kıyına bırakmışım.
Sanki asırlar boyu hep bu anı bekleyip,
Aşkının ateşiyle yüreğimi yakmışım.
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
