​Sokakta ayak sesi, yollarda iz kalmadı,
Kapandı pencereler, kilitlendi son kapı.
Bu donmuş topraklarda zaman hiç uyanmadı,
Çürüdü avucumda ömrün bu dar yuvası.

​Sağ omzuma dokunan o buzdan parmakların,
Yüküyle çöktü birden göğsüme son bir tavan.
Artık hükmü kalmadı baharın ve yazların,
Gözümde noktalanır ömürden kalan zaman.

Çekildi damardan kan, buz kesti beyaz tenim,
Bir mermer soğukluğu sarıyor her yanımı.
Bitti dünya mülkünde süren o kavgalarım,
Teslim alır toprak, yaşanmaz yarınlarımı.

​Ne bir ışık görünür, ne bir iz var önümde,
Başlar kapkara yolculuk bir ruh menzilinde.
Yürürken adım adım o sessiz düğünümde,
Çözülür bütün sırlar toprağın derininde.

​Dudağımı ıslatan o son damla su bile,
Veda eder sarsılan bu fani gövdemize.
Karışırken adımız dillerden düşen dile,
Sessizce boyun eğdik bu son gidişimize.

​Ne bir sitem duyulur, ne bir ah yükselir de,
Her şey susar ve durur o mukaddes mühürde.
Gidenler geri dönmez, kalanlar aynı yerde,
Bir büyük mukavemet son bulur bu kabirde.