dilimde hep onun adı var
hiç söyleyemediğim
nedenlerin arkasına sakladığım o
gördüğüm o
sustuğum o

bakınca sustum
dilim tutuldu sanki
bir uçurumun kıyısındayım şimdi
ha düştüm ha düşeceğim

suskunluğumu, çaresizliğimi
çırpınarak yaşıyorum
gözlerim yaşlı
bakıyorum öylece

her şey leyla
her yer leyla
ben leyla
sen leyla
hayaller leyla

nereye dönsem o var
nereye baksam leyla
uzatıp tutsa elimden diye düşlüyorum
o ise düşmemi bekler gibi

bakan gözler onun gözleri
kulaklarımda çınlayan ses onun sesi
kırılmış gönüllerde o
susamış dudakların neminde yine o

pişmanlıklarda bile o var
yerde leyla
gökte leyla

sarmış her bir yanı
ay leyla
yıldız leyla
güneş leyla

ne etsem çaresizim
çare ise o
o işte o
leyla

kalem onu yazar
kelam onu söyler
dilde o
gönülde o

baktığım gözlerde o…
o işte o
adı leyla

kim çıktıysa karşıma sordum
gören yok
duyan yok
bilen yok

kimi güldü bu halime
kimi bakıp geçti
biri “deli” dedi
bir diğeri ise “serseri”

anladım ki
bunlar hiç sevmemiş
ya da sevmesini bilmemiş

bir benmişim
leyla bilemedim
bir ben…

her yerde leyla
hayalde leyla

tarifi olmazmış leyla’nın
sevmek gerek
her gönüldeki leyla başka da olsa
hepsi leyla işte

leyla
*
Mehmet Demir
11118