Bir ömürdür ellerim bomboş
Yokluğunla dolu doluyum
Seni bulduğum her yerde
Kendimle karşılaşıyorum Nihal.

Ruhumun geceye açılan penceresinde
Bir mum yanıyor adınla
Dokunmadan yanıyorum
Dokunsam sönme korkusuyla.

Kanat sesleri gelir gecenin içinden
Zamanın durduğu bir şafak vakti
Gölgem senin bedenini örtüyor
Ve ben kendi tenimden çıkıyorum.

Sen bir aynasın Nihal
Baktıkça derinleşen
Ben kendimi seyrediyorum
Senden yansıyan binlerce ben’de.

Sessizliğimiz konuşuyor en çok
Sözler düşüyor aramızdan yere
Senin nefesinle doluyor ciğerlerim
Ve ben sen olmadan nefes almayı unutuyorum.

Yokluğun varlığıma sığmıyor
Varoluşun yokluğumu örtüyor
Dokunmak yasak bize
Ama temasımız sürekli.

Gecenin koynunda eriyor sınırlar
Hangi çığlık senin hangisi benim
Bedenler harita değil ki
Ruhlar buluşsun diye çizilmiş.

Sen bir dua gibi dudaklarımda
İçimde bir secde hali
Kıbledir her hareketin
Namazım sensiz kılınmıyor.

Ateşi közde saklıyorum
Aşkı gözlerde değil
Özde hissediyorum
Sen yanımdan geçerken
Kalbim kırılıyor sessizce
Ve her kırıkta bir sen doğuyor.

Çünkü sen Nihal değilsin artık
Sen benim kendimi aradığım deniz
Ve her dalga bana getiriyor
Kendimden bir parçayı.