2
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
69
Okunma

Ne gümüş bir tepside sundum hayatı,
Ne de altın anahtarlar biriktirdim cebimde.
Avuçlarımda sadece rüzgârın serinliği,
Ve bir de o hiç bitmeyen "belki"lerim var.
Yastık altına sakladım umutlarımı,
Geceleri başımı koyduğumda fısıldasınlar diye.
Karanlık çöktüğünde herkes uyurken,
Ben o küçük ışıklarla aydınlandım gizlice.
Kıyıya köşeye koydum mutluluklarımı,
Tozlanmasınlar diye değil, saflıkları bozulmasın diye.
Bir kuşun kanadında, bir çayın buğusunda,
Emanet duruyorlar hayatın tam içinde.
Şimdi bir Salı sabahı kapındayım işte,
Ellerim boş sanma, kalbim dopdolu.
Başka verecek bir şeyim yok sana;
Bir parça umut, bir kırıntı huzur...
Dünyanın tüm servetinden daha ağır, daha doğru.
Aleyna Irmak 22 01 1972
5.0
100% (5)