2
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
54
Okunma
Bir çocuğun gözleri açlığa bakar,
Geceler soğuk, rüyalar yarım.
Bir lokma ekmek, bir yudum umut,
Ama sofralarda sessiz bir yangın.
Kimi altın saraylarda büyür,
Kimi taş duvarlara başını koyar.
Birinin hakkı, diğerinin suskunluğu,
Adalet dediğin kime yarar?
Gökdelenlerin gölgesi uzar,
Güneşi bile çalar mazlumdan.
Tahtlar kurulur, sözler verilir,
Ama sözler hep kalır havada.
Kim bilir, belki bir gün uyanır dünya,
Adalet, gerçekten adil olur.
Ve çocuklar açlığa değil,
Yıldızlara bakarak büyür…
5.0
100% (3)
Cevap Yaz