Yokluğunu gönlüme biçare beyan ettim.
Otur izle bir ömrü bak nasıl ziyan ettim.

Kahrımın sebebine namzet saydım adımı.
Çeke çeke kahrını doldurdum miadımı.

Halbuki ne savaşlar verdim sen de bilirsin.
Hatırlasan her gece derdimden irkilirsin.

Bir olmaza meyledip nasıl da kabullendin.
Zannetme gidişinle şu bağrımda küllendin.

Kaç yıl geçse unutmam o günün matemini.
İçerime koyduğun bir aşkın meltemini.

Geç ama kabullendim bende hiç olmamışsın.
Ya da vardın, zamanla bir damla kalmamışşın.

Sana kaç yıl susadım çölde bir vaha gibi.
Kabirde beklenilen bir tek fatiha gibi.

Benim yürek yangınım düşsün de o bağrına,
Gör bir kul nasıl pişman olurmuş doğduğuna.

Bedduayla anmadım adını anamam da,
Ama içimde bir sen varsın gibi sanmam da.

Ben bu davadan döndüm oldu bak istediğin.
Ne hatrın kaldı artık ne de sevdam dediğin.

Bir kez olsun sarmaya yeltenmedin yaramı.
Bense bozdum hayatla yoksun diye aramı.

Kopsun artık seninle olmayan gönül bağım.
Kurusun gözlerimden sulanan gönül bağım.

Artık meramın ile bir tek damla yaş dökmem.
Vuslatın umuduyla bekleyip hasret çekmem.

Mesut’um bu da benden içerine dert olsun.
Bundan böyle yüzüne bakan göz namert olsun.

Mesut ALTUNKAYNAK