Seni kimseye anlatmadım Alya,
çünkü bazı insanlar anlatılınca küçülür,
sen mesafeyle büyüyordun.
Adını içimden söyledim hep,
yüksek sesle söylesem
ulaşılmazlığın bozulacak sandım.
Sende bir şehir aradım Alya,
haritalarda olmayan,
sorunca kimsenin bilmediği bir şehir.
Kapıları vardı ama bana açılmadı,
ışıkları yandı ama bana yanmadı.
Ben yine de orada yaşadığımı sandım.
Geceler uzun değildi,
sen yüksektin Alya,
ben aşağıda kaldım.
Her susuşunu derinlik,
her geri çekilişini zarafet sandım.
Meğer mesafeye estetik yüklemişim,
dokunamayınca kutsamışım.
Sen konuşmadıkça
ben tamamladım cümlelerini,
hiç söylemediğin duyguları
üstüme aldım.
Oysa bazı insanlar
anlaşılmak istemez,
sadece uzaktan bakılmak ister.
Affetmek istedim Alya,
ama ortada affedilecek bir şey yoktu.
Çünkü sen hiç orada olmadın,
ben seni var saydım.
İnsan bazen
olmayan bir şeyin
yasını tutar.
Bir gün anladım Alya,
mesafe senin savunman değildi,
senin doğandı.
Yaklaşanları incitmeden
uzak tutmanın bir yoluydu bu.
Ben yaklaşmayı bıraktığımda
sen değişmedin,
sadece ben gerçeğe değdim.
Ben sana yaklaşmadım; sen hep dokunulmayacak kadar uzaktın.