Bizim şu dünyada üç günlük ömrümüz var,
Birinci gün umut,
İkinci gün sabır,
Üçüncü gün hatıra…
Ben üçünü de sana bölüştürdüm,
Birini sesine,
Birini yokluğuna,
Birini adını anmaya verdim.
Sensiz kaç mevsim geçti, sayamadım,
Takvimler yalan söyledi bana.
Bahar geldi dediler,
Ben üşüdüm.
Yaz dediler,
İçimde kar yağdı.
Sonbahar dediler,
Zaten hep dökülüyordum.
Kaçı yıl oldu bilmiyorum,
Zaman sen gidince saymaktan vazgeçti.
Saatler duvara asılı bir suskunluk,
Günler ardı ardına dizilmiş vedalar artık.
Ben her sabah
Bir umut diye uyanıyorum,
Her gece
O umutları toprağa gömüp yatıyorum.
Bizim şu dünyada üç günlük ömrümüz var,
Bir gün sevmeye yetiyor,
Bir gün kaybetmeye,
Bir gün de “keşke” demeye…
Ben en çok üçüncü günde yaşlandım,
Adını içimde söyleyemeyince
Saçlarıma erken aklar düştü.
Sensizliğin mevsimi yok,
Ne kışa sığıyor
Ne yaza yakışıyor.
Bir boşluk bu,
Takvim kabul etmiyor,
Saat durduramıyor.
İnsan kalbinde büyüyen
Zamansız bir çöldür sensizlik.
Kaçı yıl oldu…
Belki bir ömür,
Belki sadece bir an.
Ama bil ki
Gidişin bende
Hiç geçmedi.
Her gün yeniden oluyor,
Her gece yeniden başlıyor.
Bizim şu dünyada üç günlük ömrümüz var,
Ben hepsini sana denk getirdim.
Bir gün seni bekledim,
Bir gün seni aradım,
Bir gün de sensizliğe razı oldum.
Razı olmak dediğim,
Bil ki ben aynı yerdeyim;
Susmuş,
Eksilmiş,
Ama hâlâ seven.
Çünkü bu üç günlük dünyada
Bazı aşklar
Ömre değil,
Ebediyete yazılır.

Kadir TURGUT